When a School Garden Became a Lesson in Love, Community, and Growing Together

This Onam, the students of Mathrubandhu AUP School in Kakkodi, Kozhikode, will not need to buy flowers for their pookalam. They will decorate it with flowers they planted, nurtured, and watched bloom with their own hands.

But this is not just a story about growing flowers.

It is a story about a teacher who believed children could learn beyond textbooks. About students who began coming to school early and staying back after classes to care for plants. About parents and teachers working together. And about a neighboring family that opened up its own land so that a school with very little space could give its children a garden of their own.

What began as a small environmental initiative has blossomed into something far more beautiful.

A Basket of Flowers for Onam

The idea began around World Environment Day in June.

The school launched a project called “Onathinu Oru Kutta Poo” — “A Basket of Flowers for Onam.”

The thought behind it was simple: instead of buying all the flowers needed for the school’s Onam celebrations, why not let the children grow some themselves?

The teachers saw something bigger in the idea.

They wanted the students to develop a connection with farming, soil, nature, and the environment — things that are difficult to fully understand from the pages of a textbook.

The school reached out to the local Krishi Bhavan, which enthusiastically supported the initiative by providing around 1,000 marigold saplings.

With support from the PTA, MPTA, teachers, and students, the work began.

The soil was prepared.

The saplings were planted.

And then came the most important part: caring for them every single day.

According to Headmaster P.K. Shibu, the response from the children exceeded expectations.

The teachers had already seen a glimpse of this enthusiasm when the school introduced vegetable cultivation the previous year. But the flower garden revealed just how deeply some children could connect with farming when they were given the opportunity.

They did not simply participate because teachers told them to.

They took ownership.

They watched for changes in the plants. They noticed problems. They helped find solutions. They waited patiently for the first buds to appear.

And slowly, the school began to witness something remarkable.

The plants were growing.

So were the children.

The Children Who Came to School Early

The flower garden was led by the school’s Environment Club convener and teacher, K.P. Fathima Suhra.

At the beginning, she formed a small group of students interested in farming — a team of young farmers.

Soon, their enthusiasm became impossible to miss.

Some students began arriving at school by 9 a.m. so they could help tend to the plants before the regular school day began.

And when the final bell rang at 3:30 in the afternoon, many of them did not rush home.

They stayed.

Sometimes until 4:30.

For another hour, they would help water, care for, and maintain the garden alongside their teacher.

Even Saturdays became farming days.

When the children were asked to come in to help with the garden, members of the group showed up willingly.

Then the flowers began to bloom.

And something else happened.

Children who had not initially joined the group started wandering over to look at the plants.

They became curious.

They wanted to help.

One by one, they began asking a simple question:

“Can I join the group too?”

For Fathima Suhra, that may have been one of the most rewarding moments of the entire project.

There is often a belief that today’s children are disconnected from farming and uninterested in working with the soil.

What these students showed was almost the opposite.

Perhaps children do not lack interest.

Perhaps they simply need someone to open the door.

Once an adult shows genuine excitement and gives them the opportunity to participate, children can sometimes become even more enthusiastic than the adults themselves.

There Was Just One Problem: The School Had No Land

There was one major obstacle to the entire plan.

Where could they grow 1,000 marigold plants?

Mathrubandhu AUP School operates with limited space. There was simply not enough land on the school premises to create the kind of flower garden the teachers imagined.

It could easily have ended the project before it began.

Instead, that limitation became one of the most touching parts of the story.

Next to the school lived the Pokrath family, a family that had shared a close relationship with the school for many years.

The teachers approached them with a request.

Would they be willing to let the children use some of their land for the flower cultivation project?

The answer came with warmth.

Sudeep Manohar, representing the family, was happy to offer the space.

If the children wanted to grow flowers, the family was glad to give them the land to do it.

And just like that, the school found its garden.

Not because it suddenly acquired more property.

But because a neighbor decided that a piece of private land could become a place of learning for hundreds of children.

There is something deeply moving about that gesture.

A school needed soil.

A family had some to spare.

And between them grew a thousand flowers.

These Flowers Carry Stories

When the students create their Onam pookalams this year, the flowers will look like ordinary marigolds.

But the children will know better.

These flowers carry memories.

They carry the memory of mornings when students arrived earlier than necessary just to check on their plants.

They carry the afternoons when children stayed after everyone else had left.

They carry Saturdays spent working in the soil.

They carry the excitement of discovering a new bud.

They carry the patience of waiting for it to bloom.

They carry the guidance of teachers.

The support of parents.

The help of the Krishi Bhavan.

And the generosity of a neighboring family that quietly became part of the children’s education.

There will be no price tag attached to these flowers.

Their value is measured differently.

In time.

In effort.

In responsibility.

And in pride.

For a child, placing a flower in an Onam pookalam is one thing.

Placing a flower and being able to say, “We grew this,” is something entirely different.

A Classroom Without Walls

The school had already taken its first steps into farming through vegetable cultivation the previous year. The strong response from students encouraged the teachers to continue.

Now, after seeing the success of the marigold project, the local Krishi Bhavan has also offered support for developing a larger vegetable garden in the future.

So what began as an idea for one Onam may continue long after this year’s flowers have faded.

And perhaps that is the most important part of this story.

Education does not happen only inside classrooms.

A child learns when a seed refuses to grow and they have to find out why.

A child learns when a plant needs water every day, regardless of whether they feel like doing the work.

They learn patience when flowers take weeks to appear.

They learn responsibility when something living depends on them.

They learn teamwork when an entire garden cannot be maintained by one person.

And they learn something about community when strangers, parents, teachers, government institutions, and neighboring families all come together to help them succeed.

Those lessons may never appear on an examination paper.

But they may stay with a child for life.

Perhaps the Most Beautiful Flowers Were Not the Marigolds

When the pookalams are finally created at Mathrubandhu AUP School this Onam, around a thousand marigolds will stand as proof of what the children achieved.

But look closely, and there is something else blooming there too.

A teacher’s belief in her students.

A headmaster’s willingness to take learning beyond the syllabus.

Children discovering that they are capable of creating something with patience and hard work.

A family sharing what it has with a school simply because it can help.

A community reminding its children that the world belongs to all of us when we are willing to care for it together.

Maybe that is why this little garden in Kakkodi feels so special.

The flowers will eventually be picked.

The Onam pookalams will last only a few days.

The season will pass.

But somewhere in those children, a seed has already been planted.

A love for the soil.

A respect for nature.

The dignity of working with one’s own hands.

And the knowledge that when people come together, even a school without enough land can find room for a thousand flowers to bloom.

Perhaps the most beautiful flowers at Mathrubandhu AUP School were never the marigolds at all.

They were the ones quietly blooming in the hearts of its children.

Listen to inspiring Malayalam Podcasts at – Dream Malayalam Podcast

Malayalam Version

പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞത് സ്കൂൾ മുറ്റത്ത് മാത്രമല്ല; കുട്ടികളുടെ മനസ്സിലും

ഓണപ്പൂക്കളം ഒരുക്കാൻ പൂക്കൾ വാങ്ങേണ്ടതില്ല. സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് നട്ടുവളർത്തിയ ചെണ്ടുമല്ലിപ്പൂക്കൾ തന്നെ മതി. കോഴിക്കോട് കക്കോടിയിലെ മാതൃബന്ധു AUP സ്കൂളിലെ കുട്ടികൾക്ക് ഇത്തവണത്തെ ഓണം അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഏറെ പ്രത്യേകമാണ്.

സ്കൂൾ മുറ്റത്ത് വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന മഞ്ഞയും ഓറഞ്ചും നിറമുള്ള ചെണ്ടുമല്ലിപ്പൂക്കൾക്ക് പിന്നിൽ ഒരു ചെറിയ കൃഷിപദ്ധതിയുടെ കഥ മാത്രമല്ല ഉള്ളത്. ഒരു അധ്യാപകന്റെ ആശയം, അധ്യാപികയുടെ നേതൃത്വവും കരുതലും, കുട്ടികളുടെ അധ്വാനവും ആവേശവും, മാതാപിതാക്കളുടെ പിന്തുണയും, സ്വന്തം സ്ഥലം കുട്ടികൾക്കായി വിട്ടുനൽകിയ ഒരു അയൽകുടുംബത്തിന്റെ സ്നേഹവും ചേർന്ന മനോഹരമായൊരു കഥയാണത്.

ഓണത്തിന് ഒരു കുട്ട പൂവ്

ജൂൺ അഞ്ചിന് പരിസ്ഥിതി ദിനത്തോടനുബന്ധിച്ചാണ് സ്കൂളിൽ ‘ഓണത്തിന് ഒരു കുട്ട പൂവ്’ എന്ന ആശയം പിറന്നത്.

കുട്ടികളിൽ പരിസ്ഥിതിയോടും കൃഷിയോടും താൽപര്യം വളർത്തുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ അധ്യാപകർ പ്രതീക്ഷിച്ചതിനേക്കാൾ വലിയ ആവേശത്തോടെയാണ് കുട്ടികൾ പദ്ധതി ഏറ്റെടുത്തത്.

ഓണാഘോഷത്തിന് ക്ലാസുകൾ ഒരുക്കുന്ന പൂക്കളങ്ങളിൽ കഴിയുന്നത്ര സ്വന്തം സ്കൂളിൽ വളർത്തിയ പൂക്കൾ ഉപയോഗിക്കണമെന്നായിരുന്നു തീരുമാനം.

അതിനായി സ്കൂൾ അധികൃതർ കൃഷിഭവനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു. അവരുടെ സഹകരണത്തോടെ ഏകദേശം ആയിരം ചെണ്ടുമല്ലിത്തൈകൾ ലഭിച്ചു. PTA, MPTA, അധ്യാപകർ, കൃഷിയിൽ താൽപര്യമുള്ള വിദ്യാർത്ഥികൾ—എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചപ്പോൾ ആ ചെറിയ ആശയം പതിയെ ഒരു പൂന്തോട്ടമായി മാറി.

സ്കൂൾ ഹെഡ്മാസ്റ്റർ പി.കെ. ഷിബു പറയുന്നതുപോലെ, ഇത് വെറുമൊരു ഓണപ്പൂക്കളത്തിനുള്ള ഒരുക്കമല്ലായിരുന്നു. കുട്ടികൾക്ക് പാഠപുസ്തകങ്ങൾക്ക് പുറത്തുള്ള ഒരു ലോകം പരിചയപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമം കൂടിയായിരുന്നു.

മണ്ണൊരുക്കുന്നത് മുതൽ ചെടികൾ നട്ടുപിടിപ്പിക്കുന്നതും വെള്ളമൊഴിക്കുന്നതും അവയുടെ ഓരോ ദിവസത്തെയും മാറ്റങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുന്നതുമെല്ലാം കുട്ടികളുടെ പഠനത്തിന്റെ ഭാഗമായി.

അധ്യാപകർക്ക് ഏറ്റവും സന്തോഷം നൽകിയതും അതുതന്നെ.

കൃഷിയോട് കുട്ടികൾക്ക് താൽപര്യമുണ്ടാകുമോ എന്ന സംശയം മാറി. അവസരം കിട്ടിയപ്പോൾ അവർ അധ്യാപകരെക്കാൾ ആവേശത്തോടെ അതിനെ ഏറ്റെടുക്കുന്നത് സ്കൂൾ കണ്ടു.

സ്കൂൾ തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പേ എത്തുന്ന കുട്ടികൾ

ഈ പൂക്കളുടെ പിന്നിലെ കുട്ടികളുടെ അധ്വാനം അറിയുമ്പോഴാണ് കഥ കൂടുതൽ മനോഹരമാകുന്നത്.

സ്കൂളിലെ പരിസ്ഥിതി ക്ലബ് കൺവീനറും അധ്യാപികയുമായ കെ.പി. ഫാത്തിമ സുഹ്റ ആദ്യം കൃഷിയിൽ താൽപര്യമുള്ള കുട്ടികളെ ചേർത്ത് ഒരു ‘കുട്ടിക്കർഷക സംഘം’ രൂപീകരിച്ചു.

ആദ്യം കുറച്ചുപേർ.

പിന്നീട് പൂച്ചെടികൾ വളർന്നു തുടങ്ങി.

മൊട്ടുകൾ വന്നു.

ആദ്യ പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു.

അതോടെ മറ്റുകുട്ടികളും പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് എത്തിത്തുടങ്ങി.

“ഞാനും ഈ ഗ്രൂപ്പിൽ ചേരട്ടേ?”

എന്ന് ചോദിച്ചെത്തുന്ന കുട്ടികളുടെ എണ്ണം കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ചിലർ രാവിലെ ഒമ്പത് മണിയോടെ തന്നെ സ്കൂളിലെത്തും. ചെടികൾ നോക്കും. വെള്ളം ഒഴിക്കും. വേണ്ട കാര്യങ്ങളിൽ അധ്യാപികയെ സഹായിക്കും.

വൈകുന്നേരം മൂന്നരയ്ക്ക് സ്കൂൾ വിട്ടാലും അവരുടെ ദിവസം അവിടെ അവസാനിക്കില്ല. പലരും നാലര വരെ അധ്യാപികയ്‌ക്കൊപ്പം പൂന്തോട്ടത്തിൽ തുടരും.

ശനിയാഴ്ച വരാൻ പറഞ്ഞാലും കുട്ടിക്കർഷകർ മടിയില്ലാതെ എത്തും.

കാരണം അത് ഇനി അധ്യാപകരുടെ പദ്ധതി മാത്രമായിരുന്നില്ല.

അവരുടെ സ്വന്തം പൂന്തോട്ടമായിരുന്നു.

ഒന്നര–രണ്ട് മാസത്തിനുള്ളിൽ പൂക്കൾ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ ഫാത്തിമ സുഹ്റ ടീച്ചർക്ക് മനസ്സിലായത് മറ്റൊരു വലിയ കാര്യമാണ്.

ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾക്ക് കൃഷിയോട് താൽപര്യമില്ല എന്ന നമ്മുടെ ധാരണ എല്ലായ്പ്പോഴും ശരിയല്ല.

അവർക്ക് ഒരു അവസരം കൊടുക്കണം.

ഒരാൾ മുന്നിൽ നിന്ന് കൈപിടിച്ചുനടത്തണം.

പിന്നെ കുട്ടികൾ നമ്മൾ കരുതുന്നതിനെക്കാൾ ഏറെ മുന്നോട്ടുപോകും.

പക്ഷേ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു — സ്ഥലമില്ല

പദ്ധതി ആലോചിച്ചപ്പോൾ സ്കൂളിന് മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

ഇത്രയും പൂക്കൾ എവിടെ കൃഷി ചെയ്യും?

പരിമിതമായ സ്ഥലത്താണ് സ്കൂൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. വലിയൊരു കൃഷിയിടം ഒരുക്കാൻ സ്വന്തമായി സ്ഥലം ഇല്ല.

ചില നല്ല കഥകൾക്ക് വഴിത്തിരിവ് വരുന്നത് അപ്രതീക്ഷിതമായാണ്.

ഈ കഥയിൽ അത് വന്നത് സ്കൂളിന്റെ തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിൽ നിന്നാണ്.

വർഷങ്ങളായി സ്കൂളുമായി അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തുന്ന പൊക്രാത്ത് കുടുംബത്തെ അധ്യാപകർ സമീപിച്ചു.

കുട്ടികൾ ചേർന്ന് പൂക്കൃഷി നടത്താൻ സ്ഥലം ലഭിക്കുമോ എന്നായിരുന്നു ചോദ്യം.

കുടുംബത്തിലെ സുദീപ് മനോഹർ അതിന് മറുപടി പറയാൻ അധികം സമയം എടുത്തില്ല.

കുട്ടികളുടെ കൃഷിക്കായി സ്വന്തം സ്ഥലം വിട്ടുനൽകുന്നത് സന്തോഷമുള്ള കാര്യമാണെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കുടുംബം മുന്നോട്ടുവന്നു.

അങ്ങനെ സ്കൂളിന് ഇല്ലാത്ത കൃഷിയിടം ഒരു അയൽവീട്ടുകാരുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചു.

അവിടെ മണ്ണൊരുങ്ങി.

തൈകൾ നട്ടു.

കുട്ടികൾ വെള്ളമൊഴിച്ചു.

അധ്യാപകർ കൂടെ നിന്നു.

മാതാപിതാക്കൾ സഹായിച്ചു.

കൃഷിഭവൻ പിന്തുണ നൽകി.

പതിയെ ആയിരം ചെണ്ടുമല്ലികൾ പൂക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഒരു പൂക്കളത്തിന് വേണ്ടിയല്ല ഈ കൃഷി

ഇത്തവണ ഓണാഘോഷത്തിന് മാതൃബന്ധു A UP സ്കൂളിലെ കുട്ടികൾ ഒരുക്കുന്ന പൂക്കളങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടാകും.

അതിലെ പൂക്കൾക്ക് വില എഴുതിയ കടലാസ് ഉണ്ടാകില്ല.

പകരം ഓരോ പൂവിലും കുട്ടികളുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ കഥയുണ്ടാകും.

രാവിലെ നേരത്തെ സ്കൂളിലെത്തിയ ദിവസങ്ങളുടെ ഓർമയുണ്ടാകും.

വൈകുന്നേരം കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം വെള്ളമൊഴിച്ചതിന്റെ സന്തോഷമുണ്ടാകും.

ഒരു ചെറിയ ചെടിയിൽ ആദ്യമായി മൊട്ടുവന്നത് കണ്ട അത്ഭുതമുണ്ടാകും.

അധ്യാപകരുടെ പ്രോത്സാഹനമുണ്ടാകും.

മാതാപിതാക്കളുടെ പിന്തുണയുണ്ടാകും.

സ്വന്തം ഭൂമി കുട്ടികളുടെ സ്വപ്നത്തിനായി തുറന്നുകൊടുത്ത ഒരു അയൽകുടുംബത്തിന്റെ നന്മയുണ്ടാകും.

അതുകൊണ്ടാണ് ഈ പൂക്കൾക്ക് മറ്റൊരു ഭംഗി.

പാഠപുസ്തകത്തിന് പുറത്തുള്ള ക്ലാസ് മുറി

കഴിഞ്ഞ വർഷം പച്ചക്കറി കൃഷിയിലൂടെയാണ് സ്കൂൾ ഈ യാത്ര ആരംഭിച്ചത്. കുട്ടികളിൽ നിന്നു ലഭിച്ച പ്രതികരണമാണ് ഇത്തവണ പൂക്കൃഷിയിലേക്ക് കടക്കാൻ അധ്യാപകർക്ക് പ്രചോദനമായത്.

ഇപ്പോൾ അതിന്റെ വിജയത്തെ തുടർന്ന് കൂടുതൽ വിപുലമായ പച്ചക്കറിത്തോട്ടം ഒരുക്കാനും കൃഷിഭവൻ സഹായം വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

അങ്ങനെ ഒരു ഓണക്കാലത്തേക്ക് തുടങ്ങിയ പദ്ധതി മറ്റൊരു വർഷത്തേക്കുള്ള വിത്തും ഇതിനോടകം വിതച്ചുകഴിഞ്ഞു.

സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്നത് ഗണിതവും ശാസ്ത്രവും ഭാഷയും മാത്രമല്ലെന്ന് ഈ കുട്ടികൾ നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

ഒരു വിത്ത് എങ്ങനെ ചെടിയാകുന്നു എന്നറിയുന്നതും പഠനമാണ്.

ഒരു ചെടി വാടുമ്പോൾ കാരണം കണ്ടെത്തുന്നതും പഠനമാണ്.

നട്ടത് വളരാൻ ദിവസങ്ങളോളം ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നതും പഠനമാണ്.

കൂട്ടായി ഒരു കാര്യം ചെയ്യുന്നതും പഠനമാണ്.

സ്വന്തമല്ലാത്ത ഒരു സ്ഥലത്തെ കരുതലോടെ പരിപാലിക്കുന്നതും പഠനമാണ്.

അതിലും വലിയൊരു പാഠം, ഒരു സമൂഹം ഒരുമിച്ചുനിന്നാൽ കുട്ടികളുടെ ചെറിയ സ്വപ്നങ്ങൾക്കുപോലും പൂക്കാലമൊരുക്കാൻ കഴിയും എന്നതാണ്.

പാഠപുസ്തകങ്ങൾക്ക് പുറത്തും വലിയൊരു ലോകമുണ്ടെന്ന് കുട്ടികൾക്ക് കാണിച്ചുകൊടുക്കാൻ കഴിയുന്ന അധ്യാപകരുള്ള ഒരു സ്കൂൾ ഭാഗ്യമുള്ളതാണ്.

അത്തരം അധ്യാപകരുടെ കൈപിടിച്ച് മണ്ണിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറാകുന്ന കുട്ടികളുള്ള ഒരു സമൂഹവും അതുപോലെ ഭാഗ്യമുള്ളതാണ്.

ഈ ഓണത്തിന് കക്കോടിയിലെ മാതൃബന്ധു AUP സ്കൂളിൽ പൂക്കളം വിരിയുമ്പോൾ അതിലുണ്ടാവുക ആയിരം ചെണ്ടുമല്ലിപ്പൂക്കൾ മാത്രമല്ല.

ഒരു അധ്യാപക സമൂഹത്തിന്റെ സ്വപ്നവും, കുട്ടികളുടെ അധ്വാനവും, ഒരു നാട്ടിന്റെ സ്നേഹവും കൂടിയായിരിക്കും.

ഒരുപക്ഷേ, അവിടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായി വിരിഞ്ഞത് ചെണ്ടുമല്ലികളല്ല.

കുട്ടികളുടെ മനസ്സിൽ മണ്ണിനോടും പ്രകൃതിയോടും അധ്വാനത്തോടും വിരിഞ്ഞ പുതിയൊരു സ്നേഹമാണ്.

പ്രചോദനാത്മകമായ മലയാളം പോഡ്‌കാസ്റ്റുകൾ ഇവിടെ കേൾക്കൂ Dream Malayalam Podcast

Credit: Asianet News